ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ Χ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΣΤΗΝ ΑΤΑΛΑΝΤΗ

Εικόνα
Με αφορμή τη συγγραφή του νέου μου βιβλίου με τους ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ Χ και το χαμένο κύμα της Ελληνικής Ουφολογίας του '89 και '90 , μου ήρθε στη μνήμη η συντριβή στον λόφο του Προφήτη Ηλία, στον Μεγαπλάτανο Αταλάντης, και το άκρως επιτυχημένο ντοκιμαντέρ που γυρίσαμε εκεί με το Vice του ΑΝΤ1, 25 χρόνια μετά το περιστατικό. Θυμάμαι που οι συντελεστές της εκπομπής μου ζήτησαν να κάνουμε γυρίσματα στο σημείο Χ και δέχτηκα με μεγάλη χαρά.   Ως τότε, παρά τα αφιερώματα και τα δεκάδες άρθρα που είχαν γίνει για το περιστατικό, υπήρχε ένα ΠΑΡΑΔΟΞΟ. Κάθε ρεπορτάζ ή άρθρο υπέδεικνυε και διαφορετικό σημείο συντριβής. Άλλοι μιλούσαν για χωράφι ανάμεσα σε Γουλέμι-Μεγαπλάτανο, εφημερίδες έγραφαν για «λοφίσκο» ανάμεσα σε Αταλάντη-Μεγαπλάτανο (Απογευματινή 16/9/1990) ενώ ελάχιστοι υποδείκνυαν τον λόφο του προφήτη Ηλία. Ο αυτόπτης μάρτυρας και βοσκός Χρήστος Αλαβάντας αναφέρεται ότι στην κατάθεσή του περιέγραφε φωτεινά αντικείμενα να πέφτουν από τον ουρανό σε δασική περιοχή, ενώ ο δημο...

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΑ PODCASTS, ΤΙΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΚΟΝΕΣ:

Βρείτε επίσης την επίσημη ιστοσελίδα μας κι όλα μας τα media, από εδώ: https://linktr.ee/ufogreece

ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΕΣ ΦΥΛΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΗ ΓΗ, Μέρος 3ο.

Εκτός των σύγχρονων αναφορών και το σοβιετικό εγχειρίδιο της KGB, κάποιες εξωγήινες φυλές εντοπίζονται μέσα στους μύθους, τις παραδόσεις, τις αφηγήσεις αλλά και τις θρησκείες όλων των αρχαίων πολιτισμών, που υπάρχουν επίμονες αναφορές για ουράνιους επισκέπτες ή αποικιστές. Κάποιοι βρίσκονταν εδώ για χιλιετίες ως σιωπηλοί παρατηρητές, ορισμένοι συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξή μας και μερικοί εμφανίστηκαν μόνο μία φορά στην ανθρώπινη ιστορία και εξαφανίστηκαν. 
Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που επισκέπτονταν τη Γη στην αρχαιότητα και έχουν να εμφανιστούν από τότε;


ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΟΙ (THE OLYMPIANS) 
Η επικρατούσα θεωρία υποστηρίζει ότι οι Ολύμπιοι ήρθαν πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια από τον γαλαξία της Ανδρομέδας, ως μέλη της Γαλαξιακής Συνομοσπονδίας των Ε, ενός σμήνους δεκατριών γαλαξιών.
Σύμφωνα με ένα από τα επικρατέστερα σενάρια, οι Ανδρομέδιοι Ε μαζί με κατοίκους των αστερισμών του Λαγού και του Κυνός πραγματοποίησαν ένα διαγαλαξιακό ταξίδι προς τον πλανήτη μας. Φτάνοντας στη Γη, τα πληρώματά τους διαπίστωσαν καθυστέρηση στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους. Αποίκισαν τον πλανήτη για να διδάξουν πολιτισμό, την εποχή της προκατακλυσμιαίας Αιγηίδας, και πριν αναχωρήσουν για να επιστρέψουν στον γαλαξία τους, άφησαν πίσω ένα τμήμα του πληρώματος για επιτήρηση, την εποχή των Φαραώ και των πρώτων αρχαιοελληνικών χρόνων. Οι επιτηρητές ήταν οι Ολύμπιοι θεοί, όπως τους ονόμασαν οι Έλληνες, και δεν είχαν ως έδρα έναν ναό στο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, αλλά το διαστημόπλοιό τους, αιωρούμενο πάνω από τις ομιχλώδεις κορυφές του. Αν και στην πλειοψηφία τους παρουσιάζονται ανθρωπόμορφοι, πιθανότατα επειδή μεταμορφώνονταν, οι Ολύμπιοι δεν αποτελούνταν από μία μόνο εξωγήινη φυλή. Ο πρώτος που υποστήριξε αυτή την ιδέα ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος Ξενοφάνης τον 6ο αιώνα π.Χ., ο οποίος αμφισβήτησε την ανθρώπινη μορφή των θεών, παρουσιάζοντάς τους πιο ξενικούς! Κανείς δεν γνωρίζει γιατί οι Ολύμπιοι εγκατέλειψαν την ανθρωπότητα. Όμως, απ' ό,τι γράφτηκε, η απουσία τους δεν θα κρατήσει πολύ, καθώς ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας προμηνύει την επιστροφή τους στη σύγχρονη εποχή.

ΕΛΣ (ELS)
Οι Ελς κατάγονται από μια εξωγαία που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από το άστρο Ρίγκελ του Ωρίωνα και ζουν περίπου 800 έως 1.000 γήινα χρόνια. Έίναι γνωστοί και ως Τιτάνες μέσα από τα αρχαιοελληνικά κείμενα. Σύμφωνα με τον μύθο, οι Τιτάνες ήταν τεράστιοι ανθρωπόμορφοι γίγαντες που είχαν κατέβει από τα ουράνια. Γι' αυτόν τον λόγο ο Όμηρος τους ονόμαζε και Ουρανίδες ή Ουρανίωνες. Η θερμοκρασία του σώματός τους ήταν χαμηλή, έτσι τα όπλα «φωτιάς» αποδείχθηκαν πολύ αποτελεσματικά και θανάσιμα για το είδος τους σε συνθήκες μάχης. Μετά την πασίγνωστη Τιτανομαχία και την τελική νίκη των Ολύμπιων θεών, όσοι Ελς γλίτωσαν αναγκάστηκαν να κρυφτούν στα έγκατα της Γης. Όσοι δεν ξέφυγαν, φυλακίστηκαν σε υπόγεια στη Θούλη της Σκωτίας, γνωστή και ως γη των νεκρών ή του Άδη. Πρόσφατα, ερευνητές συνδέουν την επιστροφή τους με ανώμαλη δραστηριότητα κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής και με τις φήμες για μυστική βάση στη Θούλη, όπου υποτίθεται ότι οι Ελς επιχειρούν να απελευθερωθούν. Είναι εχθρικοί και καχύποπτοι προς την ανθρωπότητα.

ΓΑΛΑΖΙΟΙ Ή ΚΑΧΙΝΑ
Οι Γαλάζιοι προέρχονται από το αστρικό σμήνος των Πλειάδων, από έναν ωκεάνιο πλανήτη σε τροχιά γύρω από το άστρο Μαία. Είναι φιλικοί και προστατευτικοί προς την ανθρωπότητα. Δεν έχουν καμία ομοιότητα με τους ανθρωπόμορφους Nordics του συστήματος Taygeta, αφού οι Πλειάδες δεν αποτελούν ένα μόνο ηλιακό σύστημα, αλλά τουλάχιστον 2.500. Έτσι, η μορφή των Γαλάζιων διαφέρει κατά πολύ. Πρόκειται για σχετικά μικρά ανθρωποειδή με γαλάζιο, ημιδιαφανές δέρμα και μεγάλα μάτια, που και ζουν περίπου 500 έως 700 γήινα χρόνια. Οι Γαλάζιοι εμφανίζονται στις ιστορίες πολλών πολιτισμών. Στους μύθους των Ινδιάνων Χόπι αναφέρονται ως «τα παιδιά του μεγάλου πατέρα που ήρθε από τους ουρανούς». Τους αποκαλούσαν Kachina (Καχίνα) και είχαν κατέβει για να τους προστατεύσουν, να τους συμβουλεύσουν και να τους βοηθήσουν με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις τους να υπερνικήσουν τις αντίπαλες φυλές σε δύσκολες καταστάσεις. Στους μύθους των Ινδιάνων Cherokee οι Γαλάζιοι αναφέρονταν ως μπλε, ξεφλουδισμένοι άνθρωποι με την ιδιαίτερη ονομασία «Φεγγαράνθρωποι».

WANDJINA
Σε σπήλαια της βορειοδυτικής Αυστραλίας, κοντά στην περιοχή του ποταμού Glenelg στο Κίμπερλι, έχουν ανακαλυφθεί από τον 19ο αιώνα μια σειρά από ζωγραφισμένες μορφές που οι ιθαγενείς αποκαλούσαν Wandjina. Οι τοιχογραφίες απεικονίζουν δεκάδες παράξενα λευκά κεφάλια χωρίς στόμα, με τεράστια μαύρα μάτια και μακριές μύτες, περιτριγυρισμένα από αστραπές, σύννεφα ή βροχή. Οι ιθαγενείς δεν ζωγράφιζαν στόματα στα κεφάλια των Wandjina γιατί, όπως ισχυρίζονταν, ήταν τόσο ισχυροί που δεν χρειάζονταν ομιλία για να επικοινωνήσουν. 
Στη μυθολογία των Αβοριγίνων, οι Wandjina - ή Wondjina - ήταν αρχαίες θεότητες της βροχής και της δημιουργίας που ταξίδευαν πάνω σε σύννεφα και προκαλούσαν ομαλές βροχοπτώσεις στους πιστούς ή τρομερές πλημμύρες στους άπιστους. Ο μύθος λέει ότι τις πρώτες ζωγραφιές σχεδίασαν κάποιοι κυνηγημένοι ιθαγενείς για να κατευνάσουν την οργή των θεών, λίγο πριν τελικά πνιγούν. Οι ερευνητές της θεωρίας των αρχαίων αστροναυτών θεωρούν τις τοιχογραφίες ως ένα από τα αρχαιότερα δείγματα εξωγήινης επίσκεψης στον πλανήτη. 
Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία που υποστηρίζεται, κατάγονται από έναν υδάτινο πλανήτη στο σύστημα του άστρου Αχερνάρ (Achernar), γνωστό και ως άλφα του Ηριδανού (α Eridani) που βρίσκεται σε απόσταση 140 έτη φωτός από τη Γη και ζουν περίπου 300 έως 400 γήινα χρόνια. Ήταν ουδέτεροι προς την ανθρωπότητα, αν και εμφανίζονταν αυστηροί και τιμωρητικοί όταν παραβιάζονταν οι φυσικοί νόμοι.


ΟΙ ΜΑΝΑΣΑΠΟΥΤΡΑ (MANASAPUTRA)
Σύμφωνα με την εσωτερική ινδική παράδοση, οι Manasaputra, που στα σανσκριτικά σημαίνει «Υιοί του Νου», ήρθαν στη Γη από το ανώτερο πνευματικό επίπεδο της δημιουργίας, το Satya-loka, πριν από εκατομμύρια χρόνια, για να βοηθήσουν στη διαμόρφωση της ανθρωπότητας τα προϊστορικά χρόνια. Οι Μανασαπούτρα δίδαξαν στους πρωτόγονους ανθρώπους όχι μόνο την ηλιακή και πλανητική λατρεία, αλλά και τη λατρεία του Σείριου (των δικών τους πρεσβυτέρων) καθώς και άλλων μεγάλων άστρων, όπως του Αντάρη (ή Καρδιά του Σκορπιού, της θεάς Σέλκιτ στην Αίγυπτο), του Αλντεμπαράν (ή Ματιού του Ταύρου, του θεού Μιν στην Αίγυπτο), του Μπετελγκέζ (ή Δεξιού Ώμου του Ωρίωνα, του Όσιρις) και των Πλειάδων. Όλα αυτά τα άστρα, όπως και ο Σείριος του Μεγάλου Κυνός (του θεού Άνουβις) αποτελούσαν μέρος των αστερισμών του λεγόμενου Κάθετου Ζωδιακού, σε αντιπαράθεση με τον οριζόντιο ζωδιακό της γνωστής αστρολογίας. 
Δυστυχώς, δεν έχει διασωθεί κάποια γραπτή περιγραφή της πραγματικής τους μορφής. Οι πρώτες απεικονίσεις τούς δείχνουν με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και με δέρμα στο γαλάζιο του ουρανού, κάτι που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική τους όψη, αλλά αποτελεί μια θρησκευτική απεικόνιση των «ανθρώπων από τον ουρανό», που ήρθαν στη Γη με τα «Βιμάνα» αστροσκάφη. Ζουν πάνω από 1.000 γήινα χρόνια και είναι απόλυτα φιλικοί και ευεργετικοί προς την ανθρωπότητα, καθώς θεωρούνται οι πνευματικοί μας πρόγονοι και διδάσκαλοι. Πρόσφατα, η θεοσοφική παράδοση τους ταυτίζει με τους Κυρίους της Φλόγας - τους Κουμάρα - που σύμφωνα με τον μύθο εξακολουθούν να κατοικούν αόρατοι στη Σαμπάλα, στην έρημο Γκόμπι, καθοδηγώντας την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

ΕΛΟΧΙΜ (ELOHIMS)
Οι Ελοχίμ είναι μία από τις αρχαιότερες εξωγήινες φυλές που γνωρίζουμε. Οι περιγραφές μιλούν για απαστράπτουσες, λαμπερές, λευκές φιγούρες με υλικό σώμα, σαν αγγέλους με φτερά από φως. 
Στην εβραϊκή γλώσσα η λέξη «Ελοχίμ» έχει πολλές ερμηνείες. Σημαίνει «Υιοί του Θεού» ή «Άγγελοι». Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μάλιστα, στην επίσημη έκδοση της Καινής Διαθήκης, τη Vulgata, η ονομασία μεταφράζεται ως «Παιδιά του Θεού». Στην Εβραϊκή Βίβλο (Παλαιά Διαθήκη), η λέξη Elohim είναι ένας από τους βασικούς όρους που χρησιμοποιούνται για τον Θεό ή για θεότητες. Γραμματικά, είναι ο πληθυντικός της λέξης Eloah και μεταφράζεται λανθασμένα στον ενικό, με τη πραγματική μετάφραση να είναι «ουράνιοι Θεοί», κάτι που επιλεκτικά αποκρύπτεται. 
Η θεωρία ότι οι Ελοχίμ (Elohim) είναι προηγμένοι εξωγήινοι δημιουργοί της ανθρωπότητας αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα του Ραελισμού (Raëlism). Πρόκειται για ένα θρησκευτικό κίνημα UFO (UFO religion), που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1970 στη Γαλλία από τον πρώην δημοσιογράφο Claude Vorilhon, γνωστό ως Ραέλ (Raël). Σύμφωνα με τον Ραέλ κατάγονται από το αστρικό σύστημα του Σειρίου Β και τον πλανήτη Νιμπίρου, και ζουν πάνω από 10.000 γήινα χρόνια. Είναι ουδέτεροι προς την ανθρωπότητα, αν και στην πλειοψηφία τους εμφανίζονται ως προστάτες και καθοδηγητές, κάτι που επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά όχι μόνο την εξωγήινη υπόστασή τους αλλά και τις συνεχές αναφορές γι’ αυτούς εδώ και 2000 χρόνια. (Ανατρέξτε στην ιστορία των 201 επιτηρητών Ελοχίμ στον πλανήτη μας.)

ΑΝΟΥΝΑΚΙ (ANUNNAKI) 
Στην πραγματική ιστορία και αρχαιολογία, οι Ανουνάκι (από το σουμεριακό An = ουρανός) ήταν το πάνθεον των αρχαίων θεών της Μεσοποταμίας (Σουμέριοι, Ακκάδιοι, Βαβυλώνιοι). Η ιδέα ότι οι Ανουνάκι ήταν εξωγήινοι γεννήθηκε το 1976 από το βιβλίο «Ο 12ος Πλανήτης» του Ρωσοαμερικανού συγγραφέα Zecharia Sitchin. Ο Sitchin μετέφρασε σουμεριακές πλάκες και διαπίστωσε ότι πριν από περίπου 450.000 χρόνια, οι Ανουνάκι ήρθαν στη Γη για να εξορύξουν χρυσό, τον οποίο χρειάζονταν για να επισκευάσουν την ατμόσφαιρα του πλανήτη τους Νιμπίρου, ένός υποθετικού πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος με ελλειπτική τροχιά 3.600 ετών. Όταν τους κούρασε η δουλειά στα ορυχεία, ο θεός/επιστήμονας Ένκι έκανε γενετική τροποποίηση (DNA) σε πρωτεύοντα θηλαστικά της Γης (τους Homo erectus), δημιουργώντας τον σύγχρονο άνθρωπο (Homo sapiens) για να τον χρησιμοποιήσουν ως δούλο. 
Οι Ανουνάκι περιγράφονται ως φυλή ανθρωποειδών γιγάντων που ζει από 3.000 έως 10.000 γήινα χρόνια. Είναι ουδέτεροι έως εχθρικοί προς την ανθρωπότητα, καθώς θεωρούν τον άνθρωπο δημιούργημά τους και ιδιοκτησία τους. Μερικές ακόμη ονομασίες που τους αποδίδονται είναι Nefilim και Nibiruans.

ΠΙΤΡΙ ΑΓΚΝΙΣΒΑΤΑ
Οι Πίτρι Αγκνισβάτα - Agnishvatta Pitris είναι ανώτερες πνευματικές οντότητες που προέρχονται από την ινδουιστική κοσμολογία. Σύμφωνα με την εναλλακτική βιβλιογραφία, οι Πίτρι (Πατέρες) που ήρθαν από τον ουρανό ή από άλλα αστρικά συστήματα δεν ήταν μυθικά πλάσματα, αλλά μέλη μιας εξαιρετικά προηγμένης εξωγήινης πολιτισμικής βαθμίδας. Οι Αγκνισβάτα (Ηλιακοί Πίτρι) θεωρούνται μια φυλή «πνευματικών / νοητικών μηχανικών» του σύμπαντος. Αντί να ενδιαφέρονται για υλικά αγαθά (όπως ο χρυσός των Ανουνάκι) σκοπός τους ήταν η συνειδησιακή καθοδήγηση της γήινης εξέλιξης. Σε αντίθεση με τους «γκρίζους» εξωγήινους ή τους ερπετοειδείς, οι Πίτρι Αγκνισβάτα δεν περιγράφονται ως όντα από σάρκα και οστά. Θεωρούνται ενεργειακές ή φωτεινές οντότητες που έχουν τη δυνατότητα να υλοποιούνται και να ζουν πάνω από 1.000 γήινα χρόνια. Κατοικούν σε ανώτερα επίπεδα, όπως το Sutala Loka ή το νοητικό πεδίο του σύμπαντος. Υπήρξαν απόλυτα φιλικοί και ευεργετικοί προς την ανθρωπότητα, καθώς θεωρούνται οι φορείς της ανώτερης νόησης μας. Χρησιμοποιούσαν τον Ερμή ως ενδιάμεσο σταθμό για τις αποστολές τους στη Γη, λόγω των ιδιαίτερων ηλεκτρομαγνητικών συνθηκών του.

Συνεχίζεται... εδώ!